Vertragen als een waar geschenk.

Wanneer de trein zonder jou vertrekt. Rust vinden in het ongemakkelijke. 

Ik had recent een droom waarin ik te vroeg uit de trein stapte, voor we in het station waren, en hem niet meer kon inhalen. Ik rende, maar mijn lichaam wilde niet meewerken. Alles deed pijn. Ik kreeg geen lucht. Ik zag de trein vertrekken, met mijn bagage, mijn collega's uit mijn dansgezelschap-tijd, alles wat ertoe deed, terwijl ik gestrand stond in een onbekende stad.

Het gevoel bleef hangen, lang nadat ik wakker werd.

De droom toonde me waar ik momenteel mee zit: de angst om achter te blijven. Om het tempo niet bij te kunnen houden. Om gescheiden te worden van een versie van mezelf die zich capabeler en meer on-point voelde.

Op dit moment navigeer ik door pijn en ziekte, en zie ik hoe mijn lichaam niet meer presteert zoals vroeger. Daar zit verdriet in. Angst.
De tijd hebben om uit te rusten en opnieuw te verbinden met mijn diepere zelf voelt als een zegen. Een vreemde, gewikkeld in ongemak en schuldgevoel, maar niettemin een zegen.

Onze ervaring wordt gevormd door ons denken, niet door onze situatie.

De drie principes (Sydney Banks) herinneren ons eraan dat we leven in het gevoel van ons denken, niet in het gevoel van onze omstandigheden. Mijn droom ging niet echt over treinen of een stad of zelfs mijn dansgezelschap-tijd. Het ging over de gedachten die ik met me meedraag: gedachten over verlies, over niet goed genoeg zijn, over achterblijven.

Maar wat ik steeds meer zie is dat die gedachten niet de waarheid zijn. Het zijn gewoon gedachten. En net als treinen, komen en gaan ze.

De uitnodiging is om te vertragen.

Om te staan waar we zijn, zelfs als het niet is waar we gepland hadden te zijn. Om het ongemak ongemakkelijk te laten zijn zonder te proberen het op te lossen, te begrijpen of te veranderen.

Want wanneer we al dat hectische denken loslaten, wanneer we stoppen met proberen te controleren, op te lossen en te fixen, ontstaat er ruimte voor iets anders. Een fris inzicht. Nieuwe mogelijkheden. Een dieper besef dat we nooit echt gescheiden waren van onze essentie, van wat er echt toe doet.

We dachten het alleen maar.

In die stilte fluistert wijsheid, ontstaat creativiteit en komen we in contact met ons dieper weten over wat er echt toe doet.

Niet door problemen op te lossen, strategieën te bedenken of dingen uit te zoeken. Maar door te vertrouwen op dat stille weten dat alles goed komt, op die aangeboren innerlijke GPS die ons leidt naar wat het beste is

Zelfs wanneer het lijkt alsof we de trein gemist hebben.

Juist dan.

Achter welke trein loop jij achter op dit moment? Wat zou er gebeuren als je het loslaat?

Gebruik gebieden met foto's om de inhoud visueel te splitsen

Naast titels werken afbeelding secties ook geweldig bij het splitsen van de inhoud op de juiste plaatsen. Belangrijkste onderdelen van je blogbericht kan je scheiden door een afbeelding wat overeenkomt met een bepaalde onderwerp.

U kunt de bronnen die worden gebruikt door aanhalingstekens duidelijk definiëren

Dit is waar uw tekst begint. U kunt hier klikken en beginnen met typen. Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium totam rem aperiam eaque ipsa quae ab illo inventore veritatis et.