Soms is het oké om niet te weten.
De afgelopen tijd merk ik dat ik vastloop in een staat van onzekerheid. Een gevoel dat ik niet meteen een oplossing hoef te vinden, dat het oké is om even niet te weten welke richting ik op wil. Maar dat voelt onwennig. Onze maatschappij, en vaak ook onszelf, leggen ons de boodschap op dat we altijd antwoorden moeten hebben. Dat twijfel en kwetsbaarheid niet gepast zijn. Toch is het juist in die ruimte van 'niet weten' dat er iets kan verschuiven. Waar transformatie begint. Ik nodig je graag uit om samen te verkennen hoe we kunnen vertoeven in het ongemak, en wat er gebeurt als we onszelf toestaan om even 'niet te weten'.

Vertoeven in het 'niet weten'

De afgelopen dagen sta ik op met een gevoel van vermoeidheid, alsof mijn nachten gevuld zijn met dromen die nog steeds aan het verwerken zijn. Ik verkeer in een staat van 'niet weten' — en dat is niet makkelijk. Niet voor mezelf, en niet voor mijn omgeving. Het voelt ongemakkelijk, onzeker, en ik weet me geen houding te geven. Mijn hoofd is de hele dag bezig, mijn focus verdwijnt, en mijn energie lijkt op.

Dit 'niet weten' houdt me tegen. Het blokkeert me om stappen te zetten, om te ondernemen. En dat is, als zelfstandig onderneemster, niet bepaald handig.

Als ik erop terugkijk, besef ik dat dit gevoel al langer speelt. Ik hoopte dat de vakantie me de rust zou geven om helderder te denken, om mijn focus terug te vinden, om weer te weten welke richting ik op wil met mijn werk. Maar iets houdt me tegen. Het 'niet weten' maakt me onrustig. Er is een blokkade, een weerstand om in deze onzekerheid te vertoeven — om het oké te vinden.

Vanuit mijn opvoeding, vanuit de maatschappij, en vanuit wat ik mezelf opleg, heb ik geleerd dat 'niet weten' en twijfel tonen niet gepast is. Kwetsbaarheid laten zien, toegeven dat het niet lukt, dat het even niet goed gaat — daar zit schaamte op. Ook ik vraag me af of het wel gepast is om deze woorden online te zetten. Als loopbaancoach hoor ik het toch te weten, nietwaar?

Enkele maanden geleden was ik op een vierdaagse counselorstraining. Vier dagen waarin ik mocht ervaren wat het is om gewoon mezelf te zijn. Zonder meer, zonder verplichtingen, zonder verwachtingen van mezelf of de buitenwereld. En dat voelde krachtig. Ik voelde me krachtig. Ik voelde me oké, met al mijn beperkingen, met al mijn twijfels, met al mijn 'niet weten'.

Maar weken later was de onzekerheid terug. September naderde, en ja, dan moest ik het toch weten? Welke richting ik wilde uitgaan met mijn bedrijf? Hoe meer ik mezelf keuzes oplegde, hoe meer ik mezelf verplichtte om te ondernemen, hoe meer ik blokkeerde. Mijn lichaam gaf aan: dit is niet oké.

Ik wilde weten wat dit was.

Een paar weken geleden had ik een coachingsessie gepland met een coach die met paarden werkt. Ik wilde onderzoeken hoe ik mijn loopbaan verder kon vormgeven en wat me blokkeerde in mijn ondernemerschap. Aangekomen in de volle natuur, voelde ik meteen rust en zuurstof.

Na een korte introductie van mijn vraag en verhaal, liep ik samen met de coach de weide in, waar de paarden stonden. Ze vroeg me om rond te kijken, om te voelen wat de natuur en de paarden me te vertellen hadden. Ze benadrukte dat ik het in mijn eigen tempo mocht doen. Dat voelde veilig. Toch stond ik lichtjes te trillen op mijn benen. Ik ben een beetje bang voor paarden, bang voor het onvoorspelbare. Geen houvast? Geen richting?

De coach naast me stelde me gerust. Haar aanwezigheid was al genoeg, en het feit dat ze de paarden kende, gaf me vertrouwen.

Ik keek een tijdje rond, voelde de rust binnenstromen, en werd aangetrokken om dichter bij de paarden te gaan staan. Ze vroeg: "Sta eens stil bij je gevoel… Als je dit gevoel toelaat, wat voel je dan?"
Even was het stil. Toen zei ik: "Leegte. Leegte die raakt aan een gevoel van eenzaamheid." Ik verlangde ernaar om ook één van die paarden te zijn. Samen in de stal, waar ze aan het eten waren. Ze zijn bij elkaar, ze zijn er voor elkaar. Ze horen bij elkaar. Het is alsof ze elkaar steunen in nabijheid, en toch ook zelfstandig kunnen zijn.

Ik vertelde haar over mijn kinderjaren, hoe ik altijd zo hard mijn best deed om erbij te horen. Ik had altijd het gevoel een buitenbeentje te zijn. Anders. Te dit of te dat. De tranen rolden over mijn wangen.

Dit is oude pijn die ik keer op keer tegenkom in periodes van onzekerheid, in momenten dat ik in het even niet weet en op zoek ga naar oplossingen. De tranen luchten op. Ook die pijn mag er zijn.

Ik vertelde vooral, en mijn coach luisterde. Ze gaf af en toe een aanvulling. Het gevoel van alleen zijn, van anders zijn, van niet goed genoeg zijn, loopt als een rode draad door mijn leven. Door het vertellen van mijn levenservaringen en het benoemen van alle gevoelens en emoties die ik daarin ben tegengekomen, gaf ik mijn persoonlijke geschiedenis de erkenning die het verdient. Ik liet alles zijn. Ik was niet op zoek naar verzachting, niet op zoek naar het oplossen van pijn. Ik zocht geen schuld bij mijn opvoeding, bij de maatschappij, bij de anderen die het 'goed' doen. Ik liet de pijn, de leegte, het 'niet weten' gewoon zijn.

En dat doet deugd. De rust kan dan terug komen. De energie kan weer stromen.

Want transformatie begint van binnenuit begint bij het erkennen van wat is, zonder te willen fixen.